'Enpresa' gaiari buruzko eztabaidak

Bezero bati ezetz esatea benetan zaila da. Luxua esango nuke nik. Hala ere, muga batzuk daude, eta horiek gaiditzean ezetz esan beharra dago.

Ni ez naiz enpresaria, eta enpresa baten diru komeriak ez ditut hurbiletik bizi izan. Zihur naiz hala izango balitz, gauza askotan beste iritzi bat izango nukeela.
Baina hala ere, ez da posible beti bezeroari bai esatera behartuta egon behar izatea.

Benetan pena merezi al du bezero edo lan bati baietz esatea, gero benetako buruhausteak sortuko baldin baditu? Hobeto al da bezeroari bai esan eta lana berandu edo gaizki eman, ezetz esan eta ez ondo ez gaizki geratu?

Ostiralean (2006/09/12), deshitzaldia ospatu genuen Donostian.
Aipatzekoa da izandako jendetza ugaria. Bai kopuruan, bai ezagupen aniztasunean ere.

Atentzioa deitu zidan puntu batek: hizlariak azaldutako gaiari buruz eztabaida egiterakoan, proposatutako gaiaz baino, berarekin zerikusia zuten gaiak jorratu genituela. Hala nola: GPLv3-ari buruz beharrean, software libre bai ala ez eztabaidatu genuen. Irisgarritasunari buruz dagoen perzepzio okerraz beharrean, irisgarritasuna bai ala ez eztabaidatu genuen.

Egia esan hau gertatzea normala da. Askok ez dakigu GLPv3-ari buruz ia ezer, eta ondorioz arruntagoak zaizkigun gaietara jotzen dugu, adibidez software librea.
Agian beraz, hobe da gai xume eta unibertsalagoak jorratu, gai konkretu eta teknikoak baino. Zer diozue?

Bere garaian irakurri nuen arren, berriro irakurtzen ari naiz “¿Sinfonía o Jazz? Koldo Saratxaga y el modelo Irizar” liburua. Urteetan irakurri dudan liburu gomendagarriena da. Baten pentsakera aldatu dezakeen horietakoa.

Irizarrek duen erakunde modelua aztertzen du. Adibide bezela liburuaren izenburuaren azalpena Koldoren hitzetan:

“En el jazz prima la improvisación, hay iniciativa, y al final se logra un resultado armónico. Se percibe la creatividad, incluso cada músico toca más de un instrumento; están permanentemente creando y, sin embargo, nadie les dirige, es un equipo que innova, en tanto que la orquesta clásica repite o interpreta una partitura que no es suya”.

Internetek duen ohiartzuna ikaragarria dela ez da ezer berririk. Baina Axpe eta David Lozano-ren kasua edo Jazztel-eko langile ohien kasuak langileok dugun boterea agerian jarri dute.

Internetek gure iritzia mundu guztiari adierazteko aukera ematen digu, eta honek oso urduri jarri ditzake enpresario asko. Honek, enpresek langileak tratatzeko modua asko aldatu dezake, horrek esan nahi duen guztiarekin. Agian sindikatuek orain arte izan duten botere gutxia Internet bitartez berreskuratu dezakegu langileok.

Honi, beste agente asko gehitu behar zaizkio: bezero, hornitzaile, e.a. Ez da ba enpresa askorentzat bere aliatu izango Internet, baina bakoitzak jaso dezala merezi duena ez?

Ongi etorri langileon iraultza berrira!

Creative Mind blogean enpresa txikien abantailei buruz hitzegin dute. Bertan aipatzen dituzten puntu asko oso zuzenak dira nere iritziz, baina aipatzen ez den batean egingo nuke erreparu: komunikazioa.

Beste batzuren artean, komunikazioa da enpresa bat aurrera joatearen ardatza. Bai goitik beherakoa, bai horizontalki emandakoa. Komunikazioak ezagutza ematen du, ezagutzak berriz erabaki zuzena hartzeko parada. Ez da posible pertsona batek ahal duen informazio guztia jaso gabe erabakirik hartzea. Ez da posible pertsona batek beste bati afektatuko dion erabaki bat hartzea, beronekin hitzegin gabe.

Tamalez enpresa haundietan hau gertatzea askoz arruntagoa da enpresa txikiekin konparatuz. Beraz enpresa txikia 1, enpresa handia 0.